Merk ræða forseta Alþingis

Sum hver sem sem telja að nú sé mesta kappsmál íslensku þjóðarinnar að hún afsali sér fullveldi og gangi í björg Evrópusambandsins, hafa bæði í gær og í dag farið háðsorðum um Sturlu Böðvarsson forseta Alþingis.

Sakarefnið er að hann vogaði sér að hugsa upphátt um afleiðingar þær sem aðild að Evrópusambandinu hefði fyrir íslensku þjóðina. Það gerði Sturla í þessari ræðu sem hann hélt í gær (smellið hér).

Þetta er stórmerkileg ræða, og ég hefði ekki getað orðað þetta betur sjálfur.

Hvet ég fólk til að lesa ræðu Sturlu Böðvarssonar.

Hér er góður kafli:

"Það er eflaust mikilvægt að skipuleggja umræðu í íslensku samfélagi og láta meta kosti þess og galla að Ísland afsali sér hluta fullveldis með aðild að Evrópusambandinu. Ákvarðanir um grundvallarbreytingar á stöðu okkar sem sjálfstæðrar þjóðar kalla á breytingar á stjórnarskránni . En við verðum að skoða fleira en efnahagsleg rök sem mæld eru í krónum eða evrum. Íhuga þarf mikilvægi þjóðarvitundar og sjálfstæðis okkar mitt á milli Ameríku og Evrópu þar sem við bæði njótum og gjöldum einangrunar landsins fjarri stærstu mörkuðum.

Aðild að Evrópusambandinu myndi kalla á breytingar á auðlindanýtingu okkar. Það hlýtur því að verða að skýra það vel út fyrir kjósendum í sjávarbyggðum á Íslandi hvers vegna við eigum að fela yfirráð og skipulag nýtingar sjávarauðlindarinnar stjórnmálamönnum og embættismönnum Evrópusambandsins. Í mínum huga er slík valda tilfærsla ekki fýsilegur kostur. Margir telja að við eigum að leita áfram samstarfs á grundvelli EES-samningsins, sem hefur reynst okkur vel. Ég tel að það hljóti til dæmis að vera í þágu matvælaöryggis Evrópu að við nýtum auðlindir sjávar með sjálfbærum og hagkvæmum hætti eins og við höfum gert og byggjum áfram upp íslenska landbúnaðinn á forsendum þess ósýkta umhverfis sem við búum við en aukum jafnframt samkeppni í þágu neytenda.

Það ber umfram allt að varast að byggja upp óraunhæfar væntingar um stöðu okkar innan Evrópusambandsins. Sem smáþjóð eigum við að nýta styrk okkar þar sem við getum og við höfum margt fram að færa og getum haft áhrif, þótt við stöndum utan Evrópusambandsins.

Flestir sem aðhyllast inngöngu ganga út frá því sem vísu að við getum nánast gengið þangað inn þegar okkur hentar. Víst kann það að vera möguleiki, en eingöngu ef við erum tilbúin sem þjóð að ganga að öllum þeim kostum sem okkur eru settir. En myndi slíkt þjóna hagsmunum okkar sem þjóðar? Myndi slíkur framgangur vera í anda Jóns Sigurðssonar?

Það virðist vera þannig að áköfustu áhugamenn um inngöngu í Evrópusambandið láta lönd og leið forsendur fyrir fullveldi og sögulega stöðu okkar sem sjálfstæð þjóð með elsta þjóðþing veraldar. Þeir varpa öllum gildum fyrir róða nema stundarhagsmunum okkar og mæla öll gæði í krónum eða evrum. Ef við viljum ná árangri fyrir þjóðina verðum við hins vega að gefa okkur tíma og byrja á réttum enda þessa máls.

Við þurfum að leggja alla áherslu á að ná vopnum okkar innanlands og tryggja aftur stöðugleikann í efnahagsmálum áður en við hugum að aðild. Við getum ekki og eigum ekki að koma á hnjánum og óska inngöngu vegna efnahagslegra vandræða. Þeir sem halda að upptaka evru sé lausn alls vanda verða að huga að því að Evrópusambandsaðild fylgir ekki sjálfkrafa upptaka hins sameiginlega gjaldmiðils. Til að ganga í Myntbandalagið og geta tekið upp evru verður fyrst að uppfylla þau ströngu skilyrði sem kennd eru við Maastricht. Staðan í ríkisfjármálum á Íslandi er sterk, ríkissjóður hefur verið rekinn hallalaust og erlendar skuldir ríkisins eru í lágmarki. Ísland uppfyllir þannig Maastricht skilyrðin hvað varðar ríkisfjármál. Það gerum við aftur á móti ekki þegar horft er til viðmiða um lága verðbólgu og stöðugt gengi. Því verðum við að ná tökum á efnahagsmálum og tryggja stöðuleika af eigin rammleik, áður en upptaka evru kemur til greina. Lausn vandans okkar í efnahagsmálum er því áfram í okkar höndum um sinn.

Ég hef hér gert grein fyrir mínum sjónarmiðum um Ísland og Evrópusambandið, en það er ekki víst að mín skoðun verði ofan á. Auk þess geta aðstæður breyst vegna hluta sem við sjáum ekki fyrir. En ef þjóð og þing metur það svo, að lokinni vandlegri ígrundun, að aðild kunni að vera vænlegur kostur, eigum við að mæta til samninga á eigin forsendum með reynslu okkar og viljann að vopni. Við þær aðstæður getum við samið af styrk um sérstöðu okkar m.a. í sjávarútvegsmálum, og án þess að fórna öðrum þáttum í okkar samfélagi eins og gæti orðið með íslenskan landbúnað."