Er Framsókn að klofna niður í rót?

Það er áhugavert að fylgjast með því írafári sem Morgunblaðsgrein Jóns Sigurðssonar fyrrverandi formanns Framsóknarflokksins hefur valdið. Ekki síst á meðal hans eigin flokksfélaga.

Augljóst er að Guðni Ágústsson formaður Framsóknarflokksins stormar nú áfram á allt annarri braut í Evrópumálum en að minnsta kosti sumir í flokknum. Þar með talið varaformaður og fyrrverandi formaður eða formenn (ef Halldór Ásgrímsson er talinn með).

Oft er ágætt barómeter á andrúmsloft innan flokka að lesa bloggfærslur eftir félaga innan þeirra raða. Ég hef það einhvern veginn á tilfinningunni að báðar fylkingar innan Framsóknar kenna klofinni afstöðu til Evrópumála að verulegu leyti um hremmingar flokksins. Framsókn varð fyrir miklu áfalli í síðustu Alþingiskosningum. Skoðanakannanir síðan hafa ekki sýnt bata.

Mikið óþol er komið í ESB-sinna innan Framsóknar. Pistill Pétur Gunnarssonar hér á Eyjunni í gærkvöld er gott og ferskt dæmi. Hallur Magnússon skrifaði merkilega tvíræðan pistil nú áðan.

Honum lýkur á orðunum: "Guðni verður væntanlega réttkjörinn formaður á flokksþingi Framsóknarflokksins næsta vor". Er verið að láta í það skína við Guðna að ef hann fari ekki að makka "rétt" í Evrópumálum þá verði steypt undan honum eins og hrafni á næsta landsþingi og hann felldur úr formannsstól?

Síðan kemur Guðmundur Jónas Kristjánsson með áhugaverða ábendingu. Hann setur tímasetningu á birtingu greinar Jóns Sigurðssonar í samband við þá staðreynd að það er miðstjórnarfundur hjá Framsóknarflokknum um helgina. Guðmundur Jónas er lítt hrifin af Evrópudaðri margra innan raða síns gamla flokks.

Verða hnífasettin dregin fram til uppgjörs um helgina?

Hvað gerðist við Rauðavatn?

Það á tafarlaust að setja á fót óháða rannsóknanefnd til að fara yfir þennan atburð og aðdraganda hans. Við verðum að draga lærdóm af þessu - þetta má ekki gerast í okkar samfélagi:

Spurning dagsins

Hér fyrir ofan er önnur hlið skiltisins sem Sturla Jónsson vörubílstjóri rölti með frá Húsi Verslunarinnar niður á Austurvöll síðdegis í gær.

Þangað kominn stakk hann því niður í blómabeð fyrir framan Alþingishúsið.

Ég ákvað að stunda samræðustjórnmál á þessum yndislega vordegi. Fór og hitti Sturlu og félaga við styttuna af Jóni Sigurðssyni á Austurvelli. Við röbbuðum saman.

Það var býsna áhugavert samtal. Í ljós kom að þeir eru öðrum þræði mjög vonsviknir með að Samfylkingin hefur ekki staðist væntingar eftir að hún fór í ríkisstjórn. Á síðasta kjörtímabili hömruðu þingmenn flokksins á því að lækka bæri álögur á eldsneyti og gera þyrfti verulegar umbætur í flutningageiranum. Fremstur í flokki fór Kristján Möller sem nú er samgönguráðherra. Bílstjórarnir sýndu mér nokkurra missera gamla fréttagrein máli sínu til stuðnings þar sem Möllerinn hafði farið mikinn í fyrirspurnum til þáverandi ráðherra í þinginu.

Mér varð allt í einu ljóst að það er í raun Samfylkingin sem hefur skapað jarðveginn fyrir mótmælin nú. Það hefur hún gert með því að vekja væntingar þegar hún var í stjórnarandstöðu á síðasta kjörtímabili. Síðan þegar ekki er staðið við neitt þegar komið er í ríkisstjórn, þá finnst fólki að það hafi verið svikið.

"Ég hef alltaf verið harður Samfylkingarmaður, en þann flokk kýs ég aldrei aftur", sagði einn vörubílstjóri af Suðurnesjum við mig. Vonsvikinn vegna þess að hann hefur ekki fengið nein svör frá gamla flokknum sínum - bara barsmíðar.

Þegar ég gekk af Austurvelli fór ég að velta þessu fyrir mér:

Styður Samfylkingarfólk að flokkur þeirra er nú farinn að gera út vopnað lögreglulið til að berja og handtaka alþýðufólk hér á landi, fyrir þær sakir einar að það er í kjarabaráttu?

Það kvað vera fallegt í Kína

Silfur Egils í dag.

Ég var þar.

Síðar í þættinum var Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra og formaður Samfylkingar í drottningarviðtali. Hef ekki séð það enn, en þessi frétt greinir frá því að Kína styðji framboð Íslands til setu í Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna.

Eins og almenningur hefur fengið að vita þá er sætið í Öryggisráðinu brýnasta viðfangsefni íslenskra ráðamanna nú um stundir.

Íslensku þjóðinni á víst að vera létt við heyra að Kína segist nú ætla að styðja Geir og Ingibjörgu í bröltinu að stólnum góða hjá Sameinuðu þjóðunum.

Sækjast sér um líkir segi ég.

----------

Hér á landi eru engin teikn á lofti um að stjórnvöld hyggist fara að úrskurði mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna um réttinn til að stunda fiskveiðar.

Hér á landi sigar ríkisstjórnin vopnuðu lögregluliði á verkafólk sem er með múður. Menn sem hafa drýgt þá synd að hafa gert sjálfstæðar tilraunir til kjarabaráttu, þegar fullreynt er að valdstjórnin skellir árum saman skollaeyrum við óskum þeirra í viðræðum.

Annar flokkanna í þessari ríkisstjórn kennir sig við sósíalisma, mærir í hátíðarræðum alþýðu þessa lands og baráttu hennar fyrir bættum lífskjörum.

----------

Í Kína er þetta svipað. Þar blaktir líka rauður litur hins ömurlega sósíalisma við hún. Þar eru stunduð mannréttindabrot og fólk hrakið frá eignum sínum. Hér fyrir neðan er áhugaverð fréttaskýring frá SKY sjónvarpsstöðinni.

Og í Kína er lögreglu sigað á þá sem eru með múður við valdstjórnina. Þar berja þau líka alþýðuna ef hún dirfist að ybba gogg.

Meira þarf ekki að telja.

Við megum víst vera stolt af stuðningnum.

Sækjast sér um líkir.

Gerum Hans Klaufa að borgarstjóra

Hans Klaufi kom ríðandi klofvega á gömlum geithafri og lagði fram dauða kráku, tréskó og fulla vasa af forarleðju.

Í staðinn fékk hann kóngsdóttur, konungsríki og varð kóngur.

Ólafur F. Magnússon leggur fram flottasta timburhús Reykjavíkur.

Í staðinn fær hann þrjá ónýta húskofa á Laugavegi.

Niðurstaða: Hans Klaufi var klárari en Ólafur F. Magnússon.

Soraöfl í djúpum skít

Ég hef verið mjög hugsi yfir mótmælunum við Rauðvatn.

Á síðasta vetrardag árið 2008.

Þar var farið yfir ákveðnar ósýnilegar línur í mannlegum samskiptum þegar borgaraleg óhlýðni og mótmæli eru annars vegar hér á landi. Bæði af hálfu þeirra sem mótmæltu, en samt miklu meira af hálfu valdstjórnarinnar.

Sagan mun leiða í ljós hvort hér var um vatnaskil að ræða.

Mörgum er brugðið.

Frá mubbleruðum heimilum virðulegrar borgarastéttar Reykjavíkur sem aldrei hefur verið í alltof miklum tengslum við alþýðu þessa lands berast reiðiöskur. Grein Sigurðar Líndal lagaprófessors í Fréttablaðinu ber vitni um þá taugaveiklun sem nú ræður ríkjum meðal þessa þjóðfélagshóps. Valdir þingmenn eru farnir að styðja soraöfl þjóðfélagsins, skrifar prófessorinn.

Nú jæja?

Ég held að mótmæli vörubílsjóranna séu miklu meira en deilur um olíuskatt og hvíldartíma. Í þessum mótmælum kemur uppsöfnuð reiði almennra borgara í þessu landi upp á yfirborðið. Reiði sem meðal annars stafar af því að útvaldir aðilar hafa á undaförnum árum komist upp með það að grafa undan þjóðfélaginu okkar og eyðileggja það innanfrá í botnlausri siðblindu með taumlausri græðgi. Á meðan er fólkið sem heldur samfélaginu gangandi (fólk eins og vörubílstjórar) látið strita endalaust án þess að eiga nokkra möguleika á því að sjá nokkru sinni til lands.

Vörubílstjórarnir eru bara fyrstir til að brjóta ísinn. Aðrir munu fylgja eftir.

Flestir stjórnmálamenn hér á landi skilja ekki þessa strauma. Þeir skynja þá ekki heldur. Stéttaskiptingin hér á landi er orðin slík að það er búið að reisa nær ókleifa ósýnilega múra milli "vinnandi fólks" og þeirra sem tilheyra því sem kalla má kjaftafögin. Þau síðarnefndu halda í grunnhyggni sinni að þau stjórni umræðunni í landinu.

Margt menntafólk (svokallaðir "álitsgjafar"), fjölmiðlafólk og stjórnmálamenn sem tilheyra ríkisstjórnarflokkunum. Auk nýríku braskaranna þá er þetta sjálfskipað hefðarfólk nútímans. Veruleikafirrt lið upp til hópa eins og franska hirðin á 18. öld.

En það er mikill misskilningur að þessi nútíma hirð valdahafanna hafi þau áhrif sem hún ímyndar sér.

Hér á landi er rík hefð fyrir því að fólk hittist til að ræða saman um þjóðfélagsmál. Ekki á skipulögðum fundum, heldur á förnum vegi. Á götu úti, á kaffistofum, í sundlaugunum, á rakarastofunum. Þarna er hinn þögli meirihluti fólksins sem hefur mikið langlundargeð. Þetta fólk er engir kjánar. Það er duglegt, vant að bjarga sér og má sjaldan vera að því að líta upp úr striti hversdagsins. En á endanum sýður upp úr. Venjulegt fólk fær nóg og tekur til sinna ráða þegar það missir virðinguna fyrir valdinu. Þegar það hefur engu lengur að tapa.

Þá eru hin raunverulegu soraöfl þessa lands í djúpum skít.

Og þangað stefna þau nú.

Góða ferð.

Merk ræða forseta Alþingis

Sum hver sem sem telja að nú sé mesta kappsmál íslensku þjóðarinnar að hún afsali sér fullveldi og gangi í björg Evrópusambandsins, hafa bæði í gær og í dag farið háðsorðum um Sturlu Böðvarsson forseta Alþingis.

Sakarefnið er að hann vogaði sér að hugsa upphátt um afleiðingar þær sem aðild að Evrópusambandinu hefði fyrir íslensku þjóðina. Það gerði Sturla í þessari ræðu sem hann hélt í gær (smellið hér).

Þetta er stórmerkileg ræða, og ég hefði ekki getað orðað þetta betur sjálfur.

Hvet ég fólk til að lesa ræðu Sturlu Böðvarssonar.

Hér er góður kafli:

"Það er eflaust mikilvægt að skipuleggja umræðu í íslensku samfélagi og láta meta kosti þess og galla að Ísland afsali sér hluta fullveldis með aðild að Evrópusambandinu. Ákvarðanir um grundvallarbreytingar á stöðu okkar sem sjálfstæðrar þjóðar kalla á breytingar á stjórnarskránni . En við verðum að skoða fleira en efnahagsleg rök sem mæld eru í krónum eða evrum. Íhuga þarf mikilvægi þjóðarvitundar og sjálfstæðis okkar mitt á milli Ameríku og Evrópu þar sem við bæði njótum og gjöldum einangrunar landsins fjarri stærstu mörkuðum.

Aðild að Evrópusambandinu myndi kalla á breytingar á auðlindanýtingu okkar. Það hlýtur því að verða að skýra það vel út fyrir kjósendum í sjávarbyggðum á Íslandi hvers vegna við eigum að fela yfirráð og skipulag nýtingar sjávarauðlindarinnar stjórnmálamönnum og embættismönnum Evrópusambandsins. Í mínum huga er slík valda tilfærsla ekki fýsilegur kostur. Margir telja að við eigum að leita áfram samstarfs á grundvelli EES-samningsins, sem hefur reynst okkur vel. Ég tel að það hljóti til dæmis að vera í þágu matvælaöryggis Evrópu að við nýtum auðlindir sjávar með sjálfbærum og hagkvæmum hætti eins og við höfum gert og byggjum áfram upp íslenska landbúnaðinn á forsendum þess ósýkta umhverfis sem við búum við en aukum jafnframt samkeppni í þágu neytenda.

Það ber umfram allt að varast að byggja upp óraunhæfar væntingar um stöðu okkar innan Evrópusambandsins. Sem smáþjóð eigum við að nýta styrk okkar þar sem við getum og við höfum margt fram að færa og getum haft áhrif, þótt við stöndum utan Evrópusambandsins.

Flestir sem aðhyllast inngöngu ganga út frá því sem vísu að við getum nánast gengið þangað inn þegar okkur hentar. Víst kann það að vera möguleiki, en eingöngu ef við erum tilbúin sem þjóð að ganga að öllum þeim kostum sem okkur eru settir. En myndi slíkt þjóna hagsmunum okkar sem þjóðar? Myndi slíkur framgangur vera í anda Jóns Sigurðssonar?

Það virðist vera þannig að áköfustu áhugamenn um inngöngu í Evrópusambandið láta lönd og leið forsendur fyrir fullveldi og sögulega stöðu okkar sem sjálfstæð þjóð með elsta þjóðþing veraldar. Þeir varpa öllum gildum fyrir róða nema stundarhagsmunum okkar og mæla öll gæði í krónum eða evrum. Ef við viljum ná árangri fyrir þjóðina verðum við hins vega að gefa okkur tíma og byrja á réttum enda þessa máls.

Við þurfum að leggja alla áherslu á að ná vopnum okkar innanlands og tryggja aftur stöðugleikann í efnahagsmálum áður en við hugum að aðild. Við getum ekki og eigum ekki að koma á hnjánum og óska inngöngu vegna efnahagslegra vandræða. Þeir sem halda að upptaka evru sé lausn alls vanda verða að huga að því að Evrópusambandsaðild fylgir ekki sjálfkrafa upptaka hins sameiginlega gjaldmiðils. Til að ganga í Myntbandalagið og geta tekið upp evru verður fyrst að uppfylla þau ströngu skilyrði sem kennd eru við Maastricht. Staðan í ríkisfjármálum á Íslandi er sterk, ríkissjóður hefur verið rekinn hallalaust og erlendar skuldir ríkisins eru í lágmarki. Ísland uppfyllir þannig Maastricht skilyrðin hvað varðar ríkisfjármál. Það gerum við aftur á móti ekki þegar horft er til viðmiða um lága verðbólgu og stöðugt gengi. Því verðum við að ná tökum á efnahagsmálum og tryggja stöðuleika af eigin rammleik, áður en upptaka evru kemur til greina. Lausn vandans okkar í efnahagsmálum er því áfram í okkar höndum um sinn.

Ég hef hér gert grein fyrir mínum sjónarmiðum um Ísland og Evrópusambandið, en það er ekki víst að mín skoðun verði ofan á. Auk þess geta aðstæður breyst vegna hluta sem við sjáum ekki fyrir. En ef þjóð og þing metur það svo, að lokinni vandlegri ígrundun, að aðild kunni að vera vænlegur kostur, eigum við að mæta til samninga á eigin forsendum með reynslu okkar og viljann að vopni. Við þær aðstæður getum við samið af styrk um sérstöðu okkar m.a. í sjávarútvegsmálum, og án þess að fórna öðrum þáttum í okkar samfélagi eins og gæti orðið með íslenskan landbúnað."

Lögregla ræðst á varnalausan mann

Er vísifingur orðinn hættulegur í augum stjórnvalda þessa lands?

Er fólki bannað að tjá skoðanir sínar í orðum við lögreglumenn?

Á þessu myndbandi hér fyrir neðan fæ ég ekki betur séð en að minnst fimm lögreglumenn gráir fyrir járnum; - með hjálma, skildi og kylfur, - ráðist fyrirvaralaust á varnalausan mann með ofbeldi og yfirgangi.

Getum við átt von á því að fólk verði nú sótt með þessum hætti hvar sem í það næst, fyrir þær sakir einar að hafa skoðun og láta hana í ljósi?

Var þessi handtaka í boði Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar?

Ég þekki manninn sem lenti í þessu. Hann kaus Sjálfstæðisflokkinn í mörg ár.

En ekki meir.

Gas! Gas! Gas!

Síðasta færsla mín skrifuð hér á Eyjunni í gærkvöld fjallaði um sturlaðar samgöngur undir stjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks.

Ég átti samt aldrei von á því að í morgun myndi skapast umsátursástand á einum fjölfarnasta þjóðvegi landsins með fjöldahandtökum og liðsafnaði sérsveitar lögreglu.

Og illa bregður manni við að horfa á íslenskan lögreglumann öskra ítrekað "Gas!, Gas!, Gas!" á meðan hann sprautar einhverjum viðbjóð í andlit fólks.

Þetta ER sturlun.

Við fengum sturlaðar samgöngur!

Síðastliðinn föstudag fór ég vestur í Ólafsvík til að taka þar dagstund þátt í málþingi um atvinnumál á vegum Samtaka sveitarfélaga á Vesturlandi. Það var haldið í ljósi þess að kvótaskerðing í þorski er firnamikið högg fyrir byggðir á Vesturlandi og þó einkum á norðanverðu Snæfellsnesi.

Þetta var gott málþing og gagnlegt. Þarna voru þingmenn allra flokka í Norðvesturkjördæmi - nema Samfylkingar. Báðir þingmenn Frjálslynda flokksins í kjördæminu voru þarna, það er Guðjón Arnar Kristjánsson og Kristinn H. Gunnarsson. Einnig varaþingmenn flokksins þær Þórunn G. Kolbeins og Ragnheiður Ólafsdóttir.

Sjálfum fannst mér áhugaverðast að heyra af vistfræðirannsóknum í Breiðafirði sem unnið er að frá Ólafsvík. Það eru rannsóknir sem ætti náttúrulega að vera búið að gera fyrir löngu. Við í Frjálslynda flokknum höfum lengi prédikað að leggja beri miklu ríkari áherslu á slíkar rannsóknir, í staðinn fyrir að eyða nær öllum peningum Hafró í að reyna að telja fiskana í sjónum til að þóknast heimskulegu kvótakerfi.

Ég gat reyndar ekki hughreyst fólk á fundinum. Sagði sem var að líklega verður ýsukvótinn skorinn niður í um 75.000 tonn í vor (mínus sirka 20%), og að hann haldi síðan áfram að falla árlega eftir það.

Síðan að við komum til með að hjakka í 100 til 130.000 tonna þorskkvóta árlega í fyrirsjáanlegri framtíð.

Þetta er það sem blasir við eftir togararallið í vor. Já, mikill er árangur "fiskveiðistjórnunarinnar" sem Sjálfstæðisflokkurinn ber alla ábyrgð á (og Samfylking líka því hún steinþegir um þessi mál).

Á leið okkar í Ólafsvík komum við frjálslynd við í Stykkishólmi. Þar hittum ég og Kristinn H. nokkra heiðursmenn sem sýndu okkur merkið á myndinni hér fyrir ofan. Þetta er límmiði sem frambjóðendur Samfylkingar í Norðvestur kjördæmi, með Skagamanninn Guðbjart Hannesson í fararbroddi, - dreifðu til kjósenda í fyrravor. Þessi límmiði er gott dæmi um það að Samfylkingin er ómarktæk.

"Burt með sturlaðar samgöngur" sögðu þau með tilvísun til þess að Sturla Böðvarsson var þá samgönguráðherra. Um leið og þau hlógu hátt að eigin fyndni á kostnað Sturlu og flokks hans lofuðu þau því að ef Samfylking kæmist til valda þá yrði gjaldið í Hvalfjarðargöng afnumið. Þau stóðu meira að segja við munna Ganganna og dreifðu þessum límmiða.

Ég er viss um að afnám gjaldsins í Göngin yrði góð mótvægisaðgerð fyrir Norðvesturland allt, og mikil lyftistöng fyrir byggðirnar á mjög erfiðum tímum.

Frjálslyndi flokkurinn hefur og flutt þingmál í þá veru á þessum vetri.

En nú er Samfylking bráðum búin að vera tæp ár í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum sem stóð fyrir "sturluðum samgöngum" hér á landi. Samgönguráðherrann sem Samfylkingin gaf í skyn að væri sturlaður er búinn að vera forseti Alþingis í jafn langan tíma og þar með handhafi forsetavalds. Þetta með samþykki Samfylkingar.

Og samgönguráðherrann Kristján Möller er Samfylkingarinnar, þannig að flokkurinn er með samgöngumálin á sinni könnu.

En ekkert bólar á efndum loforðsins um afnám gjaldsins í Hvalfjarðargöng.

Ég er búinn að fatta þetta. Samfylkingin var í raun að lofa sturluðum samgöngum kæmist hún til valda.

Og hún hefur staðið við það.

Dauði sjónvarpsstöðvar

Þessi mynd blasir við á sjónvarpsskjánum nú í kvöld þegar reynt er að horfa á Fjármálarásina.

Sennilega hefur ekki verið gaman að horfa á hana lengur...

Samfylking hlaupin fyrir björg

Niðurstöður skoðanakönnunar Fréttablaðsins hljóta að hafa kallað á krísufundi hjá forystu Samfylkingarinnar í morgun, það er að segja ef ráðherrasveit flokksins er þá yfir höfuð á landinu.

Á nokkrum vikum er flokkurinn búinn að glutra niður þeirri miklu meðsveiflu sem hann naut fyrstu mánuðina eftir alþingiskosningar þar sem fylgið rauk upp. Nú er staðan þannig að Fréttablaðið mælir fylgi Samfylkingar 26,8%. Í síðustu könnun blaðsins sem gerð var í lok febrúar mældist þetta fylgi 35,2%.

Þetta er fall upp á 8,4% - rúmt prósent á viku!

Ekki skrýtið. Samfylkingin er ekki að standa við neitt af því sem hún þóttist standa fyrir í kosningum í fyrravor.

Síðan sjáum við líka að samanlagt fylgi ríkisstjórnarflokkanna fellur úr 75,3% þann 23. febrúar síðastliðinn, í 65,4% núna. Niður um tíu prósentustig!

Jibbí!!!

Gott mál.

Er hægt að treysta RUV?

Fréttastofa Ríkisútvarpsins gat með andköfum komið þeim boðskap til þjóðarinnar nú í kvöld að Ísland gæti hæglega farið inn í ESB á tveimur árum.

Talað var við mann sem heitir Aðalsteinn Leifsson. Sjá þessa frétt á vef Ríkisútvarpsins:

"Aðalsteinn Leifsson, lektor við Háskólann í Reykjavík og sérfræðingur um málefni Evrópusambandsins, segir efnahagsástandið í landinu skýra óvenju mikinn stuðning við undirbúning viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu, samkvæmt könnun Fréttablaðsins, sem birt var í dag.

Þar sögðust 68 prósent svarenda vera hlynnt því, að ríkisstjórnin hefji undirbúning aðildarumsóknar. Háir vextir á Íslandi vegi þungt sem og hátt vöruverð hér, borið saman við evrópusambandslöndin. Aðalsteinn segir EES samninginn nú þegar hafa fært Íslendinga svo nærri Evrópusambandinu, að afar stuttan tíma tæki að semja um aðild.

Aðalsteinn segir ríkisstjórnina geta ákveðið upp á sitt eindæmi að hefja undirbúning viðræðna og síðan viðræður um aðild. Hins vegar yrði sjálf aðildin borin undir þjóðaratkvæði, ef sú yrði niðurstaðan. Yrði aðild samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu gæti Ísland orðið hluti af Evrópusambandinu innan tveggja ára".

Ég gúgglaði nafnið.

Ef þetta er sami maðurinn og hefur verið starfsmaður Evrópusambandins, skríbent á vefjum Samfylkingar, varafulltrúi sama flokks í nýju Evrópunefndinni og fyrirlesari um "Evrópuhugsjónina" á fundum "ungra jafnaðarmanna" - allt þetta á meðan hann er kynntur til leiks sem óháður fræðimaður - þá er ég hér með hættur að treysta fréttaflutningi útvarpsins.

Svart útlit í þorski og ýsu

Sjávarútvegurinn er ein mikilvægasta atvinnugrein íslensku þjóðarinnar.

Sjávarbyggðirinar eru hryggjarstykkið í búsetu fólks á landsbyggðinni.

Nú stendur starfsgreinin og byggðirnar frammi fyrir gífurlega alvarlegum hlut sem er litlar veiðiheimildir í bolfiski og endalaus niðurskurður á þeim.

Niðurstöður úr vorralli Hafrannsóknastofnunar sýna að ekki er að vænta að neitt verði aukið við þorskkvótann á þessu ári, - kvóta sem er í sögulegu lágmarki.

Ýsukvótinn verður mjög sennilega skorinn niður um fjórðung. Ýsustofninn virðist í frjálsu falli.

Trúið mér - ég kann að lesa þessar tölur úr rallinu. Er menntaður fiskifræðingur. Fyrir ári síðan taldi ég einsýnt að stefndi í 20 til 25 prósenta niðurskurð á þorskkvóta. Las það einfaldlega úr þeim gögnum sem lágu fyrir úr rallinu þá. Enginn vildi ræða þetta í aðdraganda alþingiskosninga. Sjálfstæðisflokkurinn skaut sér undan umræðunni og komst upp með það. Eftir kosningar skar sjávarútvegsráðherra flokksins Einar K. Guðfinnson þorskkvótann niður um þriðjung - 33%! Og það í samræmi við ráðgjöf þeirra manna sem hann treystir helst á en þeir menn eru nú smám saman að keyra bolfiskstofna hér við land í algert þrot.

Í dag fer ég á fund á vegum Samtaka sveitarfélaga á Vesturlandi um sjávarútveg vestur í Ólafsvík. Það verður áhugavert. Fáar byggðir verða nú jafn hart úti í niðurskurði bolfiskveiðiheimilda og útvegsbæirnir við norðanvert Snæfellsnes.

Plastaðar þjóðvegagirðingar

Eitt er það sem fer ósegjanlega í taugarnar á mér nú þegar vorar.

Það er þetta heyrúlluplast sem hefur fokið af stað og hangir nú fast á girðingum um land allt. Þetta er sérstaklega pirrandi þar sem maður fer meðfram þjóðvegunum - ekki síst þjóðvegi eitt.

Af hverju sjá bændur, sveitafélög og aðrir sem bera ábyrgð á þessum sóðaskap ekki sóma sinn í að láta tína þetta af girðingunum? Þetta er hræðilega ljótt og vart sæmandi þjóð sem er að reyna að selja ferðamönnum ímynd hins hreina lands.

Ísland er nefnilega fagurt þó Samfylkingin geti ekki staðið við það frekar en annað.

Það er líka ótrúlega mikið rusl meðfram þjóðvegunum, sérstaklega á fjölförnum köflum eins og á Kjalarnesi.

Hvar er borgarstjóri "Íslandshreyfingarinnar", hinn meinti umhverfissinni Ólafur F. Magnússon - búrgmeister í sóðalegasta höfuðborgarlandi Evrópu? Upptekinn við á láta taka myndir af sér í blöðin þar sem hann heilsar fólki með handabandi? Hann gæti byrjað vorverkin á að láta hreinsa Kjalarnesið sem er í höfuðborgarlandinu.

Takið eftir þessu með girðingaplastið næst þegar þið farið um þjóðvegina.

Hryllingur.

Herrann Össur og vökvi lífsins

Hæstvirtur iðnaðar- og orkumálaráðherra Össur Skarphéðinsson sýnir mér þann heiður að tileinka persónu minni heilan bloggpistil af hans hálfu.

Ég brosi í kampinn við lesturinn. En það er svo sem rétt að ég er ekkert hættur í pólitík, þó ég hafi tekið smá hlé frá störfum sem þingmaður.

Ímyndunarafli ráðherrans er við brugðið. Ég ætla svo sem ekki að elta ólar við hann. Minnist þess oftast með ánægju að hafa starfað með honum í stjórnarandstöðu á síðasta kjörtímabili, þó ég verði að segja að frammistaða hans sem ráðherra hafi valdið mér vonbrigðum.

Það er þannig með Össur og aðra ráðherra að um leið og þau settust í ráðherrastólana þá hentu þau í ruslið flestu eða öllu sem þau stóðu fyrir pólitískt. Samfylkingin er ekki að standa við nein af þeim prinisippmálum sem henni voru svo heilög á síðasta kjörtímabili. Hér er nóg að nefna Írak og virkjanamálin.

Og enn bíðum við niðurtöðunnar varðandi lagasetningu um eignarhald á vatninu - vökva lífsins.

Össur er búinn að setja málið í nefnd.

Þetta var mjög umdeilt mál þegar það kom fram í þinginu árið 2006. Þegar frumvarpið var lagt fram fór ég í ræðustól og hélt ræðuna sem sjá má hér undir. Þarna var gefinn tóninn í upphafi mikillar orrustu sem lyktaði með því að okkur í stjórnarandstöðunni tókst að stoppa málið - í bili að minnsta kosti.

Vonandi sér Össur þessa færslu - og vonandi skoðar hann ræðuna hér fyrir neðan og minnist þess að við börðumst saman í þessu máli - ég og hann og fleiri. Og vonandi minnist hann orða sinna úr þessari orrahríð. Geri hann það ekki mun ég passa upp á að minna hann á þau:

Góð ESB ályktun frá þingflokki

Ég má til með að birta þessa ályktun þingflokks Frjálslynda flokksins frá 7. apríl síðastliðinn:

"Efnahagsvandi okkar og fjármálakreppa bankakerfisins á Íslandi verður ekki leyst með þeirri vegferð að sótt verði um aðild að Evrópusambandinu.Það er ábyrgðarlaust tal stjórnmálamanna að tengja E.S.B. aðild við lausn núverandi vandamála í íslensku þjóðfélagi, enda er aðild að E.S.B. ekki á dagskrá ríkisstjórnarinnar á þessu kjörtímabili.

Upptaka annars gjaldmiðils en íslensku krónunnar í núverandi stöðu leysir heldur ekki þann vanda sem hækkað verðlag vöru, há verðbólga og verðtrygging lánsfjár leiðir af sér í auknum álögum og kostnaði fyrir fólkið í landinu. Nú þegar þarf ríkisstjórnin að beita sér fyrir aðgerðum til þess að ná niður verðbólgu og bæta kjaraskerðingu sem af henni leiðir.

Í þessu ljósi er umræðan um aðild að E.S.B. og evru, sem lausn á núverandi vanda, ábyrgðarlaus. Ríkisstjórnin á að beina sameinuðum kröftum sínum að innanlandsvanda, hækkandi verðlagi og verðbólgu fremur en að einstakir ráðherrar reyni að afvegaleiða umræðuna á þann veg, að aðild að E.S.B. og upptaka evrunnar leysi efnahagsvandann.

Þingflokkur Frjálslynda flokksins áréttar afstöðu flokksins til aðildar að Evrópusambandinu. Flokkurinn hefur allan vara á um hugsanlega aðild. Aðild að sambandinu kemur ekki til greina við núverandi reglur þess í sjávarútvegsmálum. Það er ófrávíkjanleg afstaða Frjálslynda flokksins að Íslendingar sjálfir fari með allt forræði fiskistofnanna og fiskveiðilögsögunnar og annarra sameiginlegra auðlinda.

Reglur Evrópusambandsins gera ráð fyrir því að stofnanir þess ráði ákvörðun um nýtingu einstakra fiskistofna og fari með samninga við erlend ríki um veiðar úr þeim. Engin tök verða á því að takmarka fjárfestingar erlendra aðila í íslenskum sjávarútvegsfyrirtækjum sem þannig myndu geta komist yfir forræði veiðiheimildanna.

Áður en til þess kæmi að hugað yrði að aðild okkar að E.S.B. þyrfti að gera róttækar breytingar á löggjöfinni um stjórn fiskveiða og stjórnarskránni til að tryggja eign þjóðarinnar á sameiginlegum auðlindum og nýtingu þeirra.

Þingflokkurinn telur, að við núverandi aðstæður sé ekki tímabært að huga að aðildarumsókn að Evrópusambandinu".

Ég gleymi því aldrei þegar ég heimsótti sjávarútvegsbæi í Norðaustur Skotlandi árið 2003 og ræddi við fólk þar. Þeirri örvæntingu sem þar var vegna þess að Evrópusambandið var gersamlega búið að klúðra fiskveiðistjórnun í Norðursjó. Fólkið stóð frammi fyrir atvinnuleysi. Fiskibátarnir voru sendir í kippum í brotajárn. Jafnvel nýleg skip. Heill heimur lagður í rúst.

Allt þetta var ákveðið í Brussel. Skotar höfðu ekkert um þetta að segja. Hjálparvana uppgötvaði skoska þjóðin að hún var komin úr öskunni í eldinn hvað frelsi og fullveldi varðaði. Ekki bara var hún búin að missa þessi ómetanlegu réttindi og gildi í hendur stjórnmálamanna í London, heldur voru þeir búnir að áframselja allt saman í hendur ótilgreinds valds með aðsetur í belgískri borg.

Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Norðmenn misstu frelsi sitt í seinni heimsstyrjöld í hendur ómanneskjulegasta stórveldis sem heimsbyggðin hefur staðið frammi fyrir. Síðan vita þeir hvað orðin frelsi og fullveldi þýða. Það vakti upp vondar minningar í dag þegar þýski nasistafáninn blakti við hún á byggingu norska Stórþingsins, þó það væri einungis gert vegna kvikmyndatöku.

Nei, - það er engin tilviljun að Norðmenn hafa hafnað ESB aðild tvisvar sinnum í þjóðaratkvæðagreiðslum.

Að lokum - ein af mínum uppáhaldskvikmyndasenum - hún á vel við þessa dagana hér á Fróni. William Wallace frelsishetja Skota kemur til orrustunnar við Stirling og telur kjarkinn í sína menn, en huglausir höfðingjar horfa þegjandi á.

Alba gu bra! (Scotland forever!):

Fargo Iceland (pop. 310.000)

Ég sé að Pétri Gunnarssyni líður eins og hann sé staddur í bíómynd eftir Quentin Tarantino.

Skil hann vel.

Eftir daginn í dag dettur mér helst í hug að íslenskur veruleiki sé að verða eins og í Fargo - mynd hinna eitursnjöllu Cohen bræðra.

Kastljósviðtölin við Pólverjann og svo strax á eftir við lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins er klikkaðasta sjónvarpsefni sem ég hef séð lengi.

Þjóðfélagið er firrt.

BBC World Service á Íslandi

Sigurjón Þórðarson félagi minn bendir á að útvarp BCC hafi í síðustu viku fjallað ítarlega um efnahagslífið hér á Íslandi.

Smellið hér til að lesa og finna umfjöllun BBC.

Það er augljóst að kynningarstarf formanna Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingar á styrkleika íslensks efnhahagslífs snérist upp í PR katastrófu par excellence sem hljómar nú um heimsbyggðina, þegar litli maðurinn á Íslandi sem eru vörubílstjórar, lokuðu ráðherrabílana af í mótmælaskyni við dáðleysi ríkisstjórnarinnar.

BBC World Service greinir skilmerkilega frá þessu.

Annars er augljóst að Geir H. Haarde er sá ráðherra í ríkisstórn í dag sem ber þyngsta ábyrgð á efnahagsástandinu. Hann var fjármálaráðherra á árunum 1998 til 2005. Forstætisráðherra síðan.

Varaformaður Sjálfstæðisflokksins 1999 - 2005. Formaður síðan.

Það æpir á mig þegar ég hlusta á forsætisráðherrann tjá sig í viðtali við BBC að ekki er að finna vott af hugsunum um að hann og flokkur hans, kunni að bera einhverja ábyrgð á ástandinu.

Annars er áhugavert að heyra BBC World Service greina frá svokölluðum "piparsveinaferðum" til Íslands. Af einhverjum ástæðum hefur fréttamanni BBC dottið í hug að splæsa ljósblárri umfjöllun um þær við pistil sinn.

Þegar ég hlusta á þetta allt þá dettur mér í hug Titanic bíómyndin. Ég læt lesendum það eftir að raða í hlutverkin.

Samfylkingin meðsek í Íraksstríðinu

Þvílíkur skandall sem Ingibjörg Sólrún Gísladóttir er í hlutverkinu sem utanríkisráðherra Íslands.

Í dag fór hún á fund Condoleezu Rice í Washington. Konunnar sem var í lykilhlutverki þegar ráðist var á Írak. Konunnar sem enn er í lykilhlutverki fimm árum síðar þar sem styrjöldin geisar sem aldrei fyrr.

Ekki eitt orð hjá Ingibjörgu í dag um Íraksstríðið eða þátttöku Íslendinga í innrásinni þar. Engin tilraun gerð til að segja bandarískum stjórnvöldum að stuðningur Íslands hefði verið mistök. Samfylkingin sem allt síðasta kjörtímabil þóttist vera á móti Íraksstríðinu, sýndi að flokksforystan meinti ekkert með því tali. Þetta var bara blekkingar og lygi af sama toga og beitt var til að ljúga upp forsendur fyrir því að ráðast á Írak með hroðalegum afleiðingum.

Samfylkingin er hér með jafn sek og Sjálfstæðisflokkurinn þegar um er að ræða aðkomu Íslendinga að Íraksstríðinu. Sa sem ekki þorir að andmæla voðaverkum þegar hann fær tækifæri til eins og Ingibjörg í dag, gerir sig sekan um þáttöku í þeim. Svo einfalt er það.

Rifjum upp hvað Ingibjörg Sólrún sagði í þingræðu 16. nóvember 2006:

"Það er svartur blettur á þessari ríkisstjórn að hún skyldi ljá máls á því að styðja innrásina í Írak og það er blettur sem þjóðin sem heild situr uppi með. Ríkisstjórnin hefur aldrei gert upp við stuðning sinn við innrásina í Írak. Og ég tók eftir því þegar frambjóðendur í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins voru spurðir um afstöðu sína til innrásarinnar í Írak þá fóru þeir eins og kettir í kringum heitan graut. Flestir hverjir svöruðu að innrásin hefði verið röng í ljósi þeirra upplýsinga sem nú liggja fyrir. En innrásin í Írak var röng í ljósi þeirra upplýsinga sem lágu fyrir þegar innrásin var gerð, gleymum því ekki.

Hans Blix, sem var í forsvari fyrir þeirri leit sem fram fór í Írak að gereyðingarvopnum, kom m.a. hingað til lands og hélt um þetta erindi, fleiri en eitt og fleiri en tvö. Hans Blix fann engin gereyðingarvopn. Hann bað þjóðir heims að bíða, hann bað um lengri tíma, bara örlítinn tíma í viðbót til þess að staðfesta að þarna væru ekki gereyðingarvopn.

Hvað var gert? Hann var hæddur og smáður af Bandaríkjastjórn og af þeim sem fylgdu henni að málum. Auðvitað berum við sem þjóð fulla ábyrgð á að hafa tekið þátt í þessu. Við berum þar af leiðandi siðferðilega og pólitíska ábyrgð á þeirri ógnaröld sem nú er í Írak.

Ástæðan fyrir því að ríkisstjórnin lét glepjast til þess að styðja við innrásina í Írak, það er ekki hægt að líta öðruvísi á en að þessi siðlausa ákvörðun hafi verið tekin á grundvelli skammsýnna eiginhagsmunasjónarmiða. Ríkisstjórnin hélt að hún gæti komið sér undan því að takast á við nýjan veruleika í öryggis- og varnarmálum ef hún veitti Bandaríkjastjórn pólitískan og siðferðilegan stuðning í innrásinni í Írak, hún gæti með öðrum orðum verslað í málinu. Ég hygg að aldrei hafi íslensk stjórnvöld lagst jafnlágt".

"Jafnlágt!" Sá var góður....

Ingibjörg Sólrún er búin að setja nýtt Íslandsmet í lágkúru og tvöfeldni innan stjórnmálanna.

-------------------

Sjá einnig:

Afsökunarbeiðni til þjóðarinnar.

Vígfús og Vígreif í Vosutúni.

Myndband: Skoski þingmaðurinn George Galloway vitnar fyrir Bandaríkjaþingi. Hann hefði ekki skort kjark til að tala í dag:

Strandkafteinn og samgönguráðherra

Í síðustu færslu minni hér á Eyjunni skrifaði ég í fyrrakvöld meðal annars eftirfarandi:

"Auðvitað á Kristján Möller að fara frá. En hann mun ekki gera það, heldur setja nýja upplýsingafulltrúann Guðmund Steingrímsson í að hanna sniðuga fjölmiðlafléttu til að "bæta ímynd Ráðherrans". Guðmundi til aðstoðar verður Róbert Marshall aðstoðarmaður ráðherra Möllers. Saman kokka strákarnir eitthvað sniðugt. Það hlýtur að vera einhver vegur eða eitthvað sem Ráðherrann getur opnað með pompi og prakt á næstu dögum og þá er allt gleymt. Eða hvað?".

Og nú berast fréttir af því að Kristján Möller sé á siglingu með nýrri ferju til heimahafnar hennar í Grímsey.

Þessi ferja er eitt mesta klúður í seinni tíma samgöngusögu Íslendinga. Á unglingamáli myndi maður væntanlega segja að það "sé ekki alveg að gera sig" fyrir ráðherra að leggja í svona sjóferð, einmitt á þessum bát, akkúrat á þessum tíma. Ætli skipaverkfræðingurinn sem Kristján reyndi að kenna um klúðrið sé með um borð?

Annars bendi ég á þessa undirskriftarsöfnun "Ströndum ekki" sem skynsamt fólk hefur hrundið af stað til að reyna að koma vitinu fyrir sumt fólk (les: pólitíkusa) í samgöngumálum Vestmannaeyja. Skrifa má undir áskorunina með því að smella hér.

Ég er búinn að því.

MYNDBAND ÚR BAKKAFJÖRU:

Burt með legsteinastefnuna

"Burt með samgönguráðherra" skrifar Guðmundur Gunnarsson í pistli hér á Eyjunni fyrr í dag.

Ég tek undir þessa kröfu hans. Auðvitað á Kristján Möller að fara frá. En hann mun ekki gera það, heldur setja nýja upplýsingafulltrúann Guðmund Steingrímsson í að hanna sniðuga fjölmiðlafléttu til að "bæta ímynd Ráðherrans". Guðmundi til aðstoðar verður Róbert Marshall aðstoðarmaður ráðherra Möllers. Saman kokka strákarnir eitthvað sniðugt. Það hlýtur að vera einhver vegur eða eitthvað sem Ráðherrann getur opnað með pompi og prakt á næstu dögum og þá er allt gleymt.

Eða hvað?

En ég vil líka setja fram aðra kröfu. Hún er BURT MEÐ LEGSTEINASTEFNUNA í samgöngumálum. Með legsteinastefnu á ég við það þegar samgönguyfirvöld skella við skollaeyrum og trassa fram úr öllu hófi að gera umbætur til að loka slysagildrum, þrátt fyrir ótal viðvaranir.

Reykjanesbrautin hefur verið mjög í sviðsljósinu í dag og það af eðlilegum orsökum eftir hræðileg slys þar í morgun. En annað slys hefur fallið í skuggan af þessu. Það er slys sem verður líka að fá umfjöllun. Fjölmiðlar ættu að beina sjónum sínum að öryggismálum á Vesturlandsvegi.

Í morgun lenti strætisvagninn sem fer á milli Akraness og höfuðborgarsvæðisins, á kyrrstæðum flutningabíl sem stóð á þjóðveginum á Kjalarnesi. Vagninn skemmdist mikið, ökumaður slasaðist á fæti og einhverjir farþegar hlutu minniháttar meiðsl.

Þarna hefði getað farið miklu verr. Eins og sést á myndinni sem fylgir (sem ég tók í morgun skömmu eftir slysið), þá skemmdist vagninn verulega.

Snemma í morgun (9. 4.) var glerhálka á Kjalarnesveginum, sunnan við munna Hvalfjarðarganga. Þar voru einnig miklir sviptivindar eins og oft er á þessum kafla. Þetta er einn mesti rokrass á landinu og er þá mikið sagt. Í fyrra fauk stór strætisvagn hreinlega útaf veginum næstum á sama stað og slysið varð í morgun. Þessi þjóðvegakafli er einnig einn þeirra sem hafa hvað mesta umferðaþunga á landinu öllu. Hann er hættulegur og ætti fyrir löngu að vera komið vel á veg með að tvöfalda hann frá Hvalfjarðargöngum í átt til Reykjavíkur.

En það er annað sem ég vil benda á, sem lýsir trassaskap samgönguyfirvalda þó marg oft sé búið að vara við. Það er að vegfarendur sem koma upp úr Hvalfjarðargöngum sunnan megin fá engar upplýsingar um þau akstursskilyrði sem bíða þeirra á Kjalarnesveginum undir snarbröttum Esjuhlíðum. Það er ekkert upplýsingaskilti eða neitt sem gefur til kynna hvað framundan er.

Mér er full kunnugt um að það er margbúið að nefna það að úr þessu verði að bæta. Þeir sem hafa hvað dyggilegast staðið í þeim málum eru einmitt bílstjórarnir sem aka strætisvögnunum á þessum varasama vegakafla og flytja þúsundir farþega á hverju ári. Þeim er annt um velferð farþega sinna og hafa mjög mikinn áhuga á öryggismálum. Það veit ég eftir að hafa rætt við þá, meðal annars sem einn af þeim sem ferðast með strætisvögnum á þessari leið. Það hefur verið rætt við þingmenn og sveitarstjórnarmenn, þar á meðal þingmenn SAMFYLKINGAR í Norðvesturkjördæmi sem eiga að vera beintengdir við sinn samgönguráðherra. Ég veit að Guðjón Arnar Kristjánssson formaður Frjálslynda flokksins hefur tekið þetta upp á fundum, meðal annars í samgöngunefnd Alþingis. Það hafa verið skrifuð bréf til samgönguyfirvalda.

En ekkert hefur gerst.

Jafnaðarmennirnir; þingmaður og ráðherra Möller og varaþingmaður og aðstoðarmaður Marshall, - mennirnir sem bera ábyrgð og eiga að framkvæma, - ferðast nefnilega ekki með Strætó.

En í morgun varð slys...

Herramenn, heyrið þið það?

Vígfús og Vígreif í Vosutúni?

Nú var að birtast frétt sem fengur er að.

Vonandi.

Friðarsinninn Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ætlar að hitta friðarsinnann Condoleezu Rice í Washington á föstudag.

Ef Ingibjörg ætlar að halda snefil af virðingu sem stjórnmálamaður og ráðherra Íslands þá verður hún nú að nota tækifærið og láta Bandaríkjamenn birta yfirlýsingu þess efnis:

Að Ísland hafi nú verið tekið með formlegum hætti út af lista þeirra 30 þjóða sem studdu innrás Bandaríkjamanna og Breta í Írak vorið 2003. Jafnframt á Ingibjörg að lýsa því yfir þegar hún hittir Rice að stuðningur Íslands við innrásina hafi verið misráðinn.

Þar með verður endanlega búið með samhljóða hætti að koma í verk þessari þingsályktunartillögu sem Samfylking, Vinstri Græn og Frjálsynd lögðu ítrekað fram á Alþingi á síðasta kjörtímabili, síðast fyrir réttu ári.

Með táknrænum hætti til að sýna að þingflokkar þessara þriggja flokka stæðu sameinaðir að baki tillögunni þá voru þingflokksformenn flokkanna einir látnir standa sem flutningsmenn. Ingibjörg Sólrún var og er formaður Samfylkingar. Hún var og er í þingflokki Samfylkingar.

Hún á ekki og má ekki komast undan því að efna þetta.

Nóg er nú svikið samt síðan Samfylkingin komst í ríkisstjórn.

Sjá annars pistil minn föstudaginn langa síðastliðinn.

Hræsni og svik Samfylkingar í olíu og bensíni

Ég hvet öll sem hafið áhuga á lækkun eldsneytisverðs til að lesa þennan pistil vandlega. Sömuleiðis alla bílstjóra og aðra sem hafa lifibrauð sitt af flutningum. Nú verður afhjúpuð ótrúleg hræsni Samfylkingarinnar í eldsneytismálum.

Sigurjón Þórðarson félagi minn, skrifar góða kjallaragrein í DV í dag. Hún ber titilinn "Samfylkingin æsti til uppreisnarinnar".

Tilefnið er mótmæli vörubílstjóra sem loksins eru farin að bíta á silkihúfur þessa lands þegar formenn stjórnarflokkanna neyddust til að labba milli húsa í gær. Sem var náttúrulega alveg skelfilegt og augljóst að forsætisráherra gat vart á heilum sér tekið í kvöldfréttum gærdagsins! Sagði með þjósti að ekki væri hægt að taka mark á mönnum sem brytu af sér en gleymdi þá væntanlega að hugsa til sjálfs sín. Guðmundur Gunnarsson benti á þetta í þessum pistli hér á Eyjunni. Sjálfum varð mér hugsað til úrskurðar mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna varðandi kvótakerfið, en ekki er að sjá að ráðherrar Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar liggi svefnlausir á næturna yfir honum.

Í kjallaragrein sinni rifjar Sigurjón upp að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hafi á síðasta kjörtímabili flutt sérstaka tillögu um lækkun olíugjalds. Ég fór á stúfana nú í morgun og skoðaði þing"afrek" Samfylkingarinnar í málum sem tengjast álögum á eldsneyti á síðasta kjörtímabili. Og af nógu er að taka. Bæði þingmálum og ræðum þar sem froðusnakkarar Samfylkingar á þingi fóru hamförum í ómarktæku lýðskrumi sem við sjáum í dag að miðaði bara að því að blekkja vörubílstjóra og íbúa á landsbyggðinni til að kjósa sig.

Hér er frumvarp um lækkun olíu- og bensíngjalds sem þingmenn Samfylkingar fluttu í upphafi þings haustið 2005.

Takið eftir því að einn flutingsmanna var Kristján Möller sem nú er samgönguráðherra. Hann talaði mikið um flutningskostnað og skatta á olíur og bensín. En það var nota bene, áður en hann varð ráðherra og komst að kjötkötlunum. Hér er bútur úr ræðu hans í desember 2005:

"Það er dapurlegt að ríkisstjórnarflokkarnir skuli aðeins hafa notað það rétt hálfum mánuði fyrir alþingiskosningar 2003 að tala um nauðsyn á lækkun flutningskostnaðar. Eftir kosningar, eftir endurnýjað umboð illu heilli, hafa stjórnarflokkarnir ekkert annað til ráða en að hækka álögur á flutningafyrirtæki sem gerir það að verkum að flutningsgjöld hafa hækkað. Þetta íþyngir atvinnurekstri á landsbyggðinni mjög mikið, sama hvort það er flutningur á fiski eða öðrum vörum til iðnaðarframleiðslu, og skekkir samkeppnihæfni fyrirtækja á landsbyggðinni gagnvart höfuðborgarsvæðinu og gerir það að verkum að fyrirtækin hafa nánast ekki úr neinu að spila. Ég hef séð hrikalegar tölur um flutningskostnað hjá kjötiðnaðarfyrirtækjum sem ég hef áður tekið hér sem dæmi þar sem tvö fyrirtæki eyða upp undir 100 millj. kr. í flutningsgjöld til að koma vörum sínum á markað á stórhöfuðborgarsvæðinu. Ríkisstjórnarflokkarnir halda enn þá áfram að hækka skatta af flutningastarfsemi sem leiðir til svo hárra flutningsgjalda".

Smellið svo hér til að skoða þingmál Ingibjargar Sólrúnar og Co.

Hér er bútur úr ræðu sem hún flutti 2. maí 2006:

"Nú er ekki svo að skilja að ríkissjóður yrði eitthvað á berum bökkum þótt hann þyrfti aðeins að gefa eftir í þessum gjöldum vegna þess að tekjur ríkissjóðs af bensíni eru auðvitað umtalsverðar, sérstaklega nú þegar verðið er að hækka eins mikið og raun ber vitni. Mér skilst að tekjur af virðisaukaskatti núna, miðað við tekjur ríkissjóðs af virðisaukaskatti vegna bensíns árið 2005, séu um 740 millj. kr. í ríkissjóð yfir eitt ár. 740 millj. kr. auknar tekjur af virðisaukaskatti yfir eitt ár. Þar af leiðandi er um verulega tekjuaukningu að ræða fyrir ríkissjóð. Meðalverð á 95 oktana bensíni á liðnu ári var um 107,15 kr. á lítra en er núna 126,10 kr. á lítra. Meðalverðið fyrstu fjóra mánuðina í ár, þ.e. árið 2006, er 114,80 kr. á lítra. Ef það meðalverð héldist út árið gæfi það ríkissjóði 440 millj. kr. í auknar virðisaukaskattstekjur yfir árið samanborið við tekjurnar 2005. Þannig að jafnvel þó að verðið væri nú lækkað úr þessum 126 kr. í bara það meðalverð sem var yfir fyrstu fjóra mánuðina, 114,80 kr., þá yrði samt um verulega tekjuaukningu að ræða hjá ríkissjóði".

Smellið hér til að lesa ræðuna í heild sinni.

Með því að smella hér getið þið skoðað allar ræður og þingmál þar sem orðið "olíugjald" kom fyrir hjá Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur á síðustu fimm löggjafaraþingum.

Og með því að smella hér er hægt að sjá niðurstöður sömu leitar þegar Kristján Möller núverandi samgönguráðherra Samfylkingar á í hlut.

Ræðurnar sem þetta fólk flutti - Jesús minn góður. Maður þarf að hafa minnst tíu vasaklúta við hendina þegar þau fara á flug og lýsa öllu óréttlætinu kringum skattlagningu á olíu og bensíni hér landi.

En nú eru þau í ríkisstjórn.

Allt gleymt?

Ó nei.

Ég óska vörubílstjórum velfarnaðar í mótmælum þeirra.

Víða flækjast frómir (Össur & Co)

Í morgun mátti lesa fréttir um að Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra er enn eina ferðina í útrás. Tilgangurinn er að leita leiða til að fara í samstarf um orkumál og sníkja stuðning við umsókn Íslands um sæti í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna.

Varla er ofmælt að Össur, Samfylkingin og ríkisstjórnin mættu vera vandvirkari við val á þeim löndum sem heimsótt eru. Að ekki sé nú minnst á REI í vali þess á viðskiptafélögum. Eða kannski sannast hér hið fornkveðna?;

Af vinum yðar skulum vér þekkja yður.

Nú er Össur í Yemen. Svo á að fara til Djibouti og síðan til Eþíópíu.

Ekki þarf nú að leggjast í miklar pælingar til að sjá að öll þessi lönd búa við frumstæða stjórnsýslu, og enn verri stöðu þegar litið er til mannréttinda.

Ég aflaði mér smá upplýsinga áðan með því að slá inn leitarorðum í Google. Það sem ég fann strax er ekki fagurt. Birti ég því hlekki á slóðir sem greina frá mannréttindamálum í þessum löndum. Smellið á til að skoða. Þetta er á ensku. Þarna kennir ýmissa grasa. Fangelsanir án dóms og laga, morð, pyntingar, nauðganir og fleira og fleira:

Staða mannréttinda í Yemen. (Wikipedia)

Staða mannréttinda í Djibouti. (Skýrsla bandarískra stjórnvalda)

Staða mannréttinda í Eþíópíu. (Wikipedia)

Nú er það svo að Össur hefur oft farið mikinn í opinberri umræðu sem málsvari mannréttinda. Sömuleiðis flokkur hans Samfylkingin. Við getum rifjað upp þennan ræðubút frá því í janúar 2006 þar sem rætt var um meint fangaflug um Ísland:

"Hvað kemur fram í þeirri skýrslu sem verið var að ræða í Evrópuráðinu í fyrradag? Þar kemur fram að menn hafa verið teknir á götu um hábjartan dag og þeim rænt í nágrannalöndum okkar og fluttir með ólögmætum hætti á milli landa í einhverjum leppfyrirtækjum CIA, til landa þar sem vitað er að pyndingum er beitt við yfirheyrslur. Svo koma menn og segja að þetta sé allt í fínu lagi, þetta sé bara svona óstaðfestur sögusveimur og ekki sé búið að sanna neitt. Þarf að koma með höfuðið á fati til þess að menn virkilega trúi? Er það svoleiðis?

Hvað hefur breyst frá því að hæstv. forsætisráðherra ræddi þetta við okkur fyrr í vetur? Hæstv. forsætisráðherra sagði að málið væri í umræðu hjá Evrópuráðinu og við skyldum bíða eftir rannsókn þess og sjá þá til hvernig málið væri. Nú kemur fram skýrsla í Evrópuráðinu þar sem því er slegið alveg föstu að ólöglegt fangaflug átti sér stað, þar sem sagt er að ekki sé hægt að færa sönnur á að það séu leynileg fangelsi til en það leiki grunur á því, þar sem rakin eru fjölmörg dæmi um að mönnum er rænt úti á götu í landi eins og Svíþjóð og fluttir um hálfan heiminn til að berja þá og hálfdrekkja. Þetta kemur fram í skýrslu Evrópuráðsins sem hefur verið í fylkingarbrjósti í baráttu fyrir mannréttindum.."

Nú hlýtur maður spyrja; hvað hefur breyst hjá Samfylkingunni þannig að hún er hætt að tala um fangaflug og mannréttindi, en í staðinn farin að senda ráðherra sína fljúgandi á vit nokkura verstu harðstjóra sem nú ráða ríkjum í heiminum til að eiga við þá viðskipti og betla af þeim stuðning við íslensku þjóðina?

Og þetta án þess að spyrja okkur þjóðina, eða ræða við fulltrúa okkar í utanríkismálanefnd Alþingis. Minnir óneitanlega á það sem gerðist fyrir innrásina í Írak.

Er hægt að fá svar við þessu?

(Fréttamyndband um mannréttindamál í Eþíópíu):

Áfram Ísland - Heia Norge!

Áhugaverðasta frétt helgarinnar er af fyrirspurn norska þingmannsins Gjermund Hagesæter til fjármálaráðherra sósíalista í Noregi.

Björgvinjar Tíðindi (Bergens Tidende) skrifaði um þetta í frétt sem skoða má með því að smella hér. Þar kemur meðal annars fram að Þórólfur Matthíasson prófessor við Háskóla Íslands hafi skrifað grein í Dagens Næringsliv (útbreiddasta viðskiptadagblað Noregs) þar sem hann viðrar hugmyndir um að Ísland og Noregur taki höndum saman í myntsamstarfi. Íslenska krónan yrði stöðugri og vaxtamunur milli landanna hyrfi. Hann er nú næstum tíu prósent!

Við eigum að skoða þetta ofan í kjölin. Mér sýnist Hagesæter lítist vel á þetta. Hann tilheyrir hinum ágæta Framfaraflokki sem er næst stærsti stjórnmálaflokkur Noregs.

Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að við eigum að sækjast eftir miklu þéttari samvinnu við Norðmenn en verið hefur. Þjóðirnar eiga ótal margt sameiginlegt. Sjálfur bjó ég í Noregi í 13 ár, bæði á vesturströndinni og í Norður Noregi. Ég get fullyrt og staðið við það, að Norðmenn eru miklir vinir okkar. Þeim er mjög hlýtt til Íslendinga.

Saman ráða Noregur og Ísland yfir gríðarlegum náttúruauðlindum. Bæði í fiski, hreinu vatni, orku (rafmagni, olíu, gasi). Sömuleiðis hafa bæðar þjóðir yfirburða þekkingu á þessum sviðum náttúrunýtingar. Þjóðirnar eru náskyldar. Þær búa yfir geysiöflugum mannauð þar sem menntunastig er hátt. Tungumál eru skyld, sömuleiðis siðir og venjur. Lönd beggja eru mjög vel í sveit sett landfræðilega séð og ráða saman yfir nánast öllu hafsvæðinu í norðaustanverðu Atlantshafi. Skoðið bara landakortið og leggið saman lögsögu Íslands, Jan Mayen, lögsögu Noregs og hugsanlega 200 mílna svæði umhverfis Svalbarða. Báðar þjóðir standa Guði sé lof, fyrir utan Evrópusambandið og Norðmenn eru ekkert á leið þangað inn.

Í náinni samvinnu gætu Noregur og Ísland myndað hörku liðsheild og spilað frítt milli USA, ESB og Rússlands.

Þetta er raunhæfur möguleiki.

PS. Kortið sýnir ESB löndin með bláu. Frjálsu löndin eru hvít. Við og norska þjóðin erum þar.

Strand í Reykjavíkurhöfn?

Tónlistarhúsið rís upp úr Reykjavíkurhöfn þar sem menn lönduðu áður fiski og öfluðu þannig bókstaflega beinharðs gjaldeyris í þjóðarbúið.

Þegar ég sá þessa frétt af síðustu og verstu tímum hér á Eyjunni, - þá rifjuðust upp fyrir mér þessi ummæli Jónasar Árnasonar alþingismanns, rithöfundar og leikskálds:

"Ég hélt einu sinni að hægt væri að bjarga heiminum með með sellóspili og öðrum fínum listum. Af og frá að ég geri það enn."

"Ég veit ekki hvenær ellilaun hér á landi komast upp í það að hætta að vera viðurstyggileg móðgun við gamalt fólk. Ég veit ekki heldur hvenær láglaunafólki verður tryggður sá dagvinnutaxti að það geti lifað mannsæmandi lífi. En mér sýnist ýmislegt benda til þess að löngu áður en til slíks komi verði risið tónlistarhús á heimsmælikvarða í Reykjavík"*.

Ó já.

Jónas vissi hvað hann söng.

*Heimild: Jónas Árnason - Viðtalsbók. Rituð af Rúnari Ármanni Arthúrssyni, Svart á Hvítu, Reykjavík 1985. Bls. 172.

Danska Samfylkingin komin í hakkavélina

Berlíngur í Danmörku birti áhugaverða skoðanakönnun nú á sunnudag. Hún var mæling á fylgi dönsku flokkanna - "hvað myndir þú kjósa ef það yrðu þjóðþingskosningar á morgun?".

Niðurstaðan er merkileg. Síðast var kosið 13. nóvember síðastliðinn eftir að minn maður í danskri pólitík, Anders Fogh Rasmussen forsætisráðherra og formaður frjálslynda flokksins Venstre, hafði ákveðið að efna til kosninga.

Forsætisráðherrann tók mikla áhættu en það kom ekki á óvart. Anders Fogh býr nefnilega yfir nokkru sem er nauðsynlegt hverjum góðum leiðtoga og það er að hafa hugrekki. Og honum tókst það sem hann ætlaði sér, sem var að fá endurnýjað umboð frá dönsku þjóðinni til að borgarleg ríkisstjórn stýrði Danmörku allt að næstu fjögur árin.

Borgaralegu flokkarnir héldu velli.

Þetta þýddi að sósíaldemókratarnir sem er danska útgáfan af Samfylkingunni hér á landi, urðu ásamt hinum vinstri flokkunum að sitja áfram í stjórnarandstöðu. Og nú sjáum við að þessi stærsti flokkur á vinstri vængnum er að tapa. Og tapa. Og tapa. Og tapa......

....og það er fínt!

Danska Samfylkingin sem fékk 25,5% í kosningum í nóvember mælist nú með aðeins 20,9% í skoðanakönnun sunnudagsins. Hefur sjaldan eða aldrei mælst með jafn lítið fylgi. Anders Fogh og hans frjálslyndi flokkur halda hins vegar örugglega sæti sínu sem stærsti flokkur Danmerkur. Mælast nú með 27% og hafa samkvæmt því bætt við sig þremur þingsætum frá í nóvember.

Það er augljóst að dönsku kratarnir eru í verulegum vandræðum. Þau eru nú við það að missa forystuhlutverk sitt á vinstri kantinum í hendurnar á Sosialistisk folkeparti, sem er væntanlega systurflokkur Vinstri grænna hér á landi. Sá flokkur mælist nú með jafn mikið fylgi og kratarnir.

Sjá frétt Berlingske Tidende um könnunina með því að smella hér.

Við skoðun á þessari skoðanakönnun hlýtur hugurinn að reika hingað heim til Íslands. Hér beið Samfylkingin afhroð í alþingiskosningunum í fyrravor. Forysta Sjálfstæðisflokksins valdi þann kostinn eftir kosningarnar, að hafna möguleikanum á borgaralegri ríkisstjórn með góðum þingmeirihluta Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Frjálslynda flokksins.

Í staðinn var farið í að kippa Samfylkingunni og strandkafteinum hennar með í ríkisstjórn. Hefði það ekki gerst þá hefðu sömu örlög beðið íslensku Samfylkingunnar og sú danska hefur nú hlotið. Það er fylgistap og upplausn, með tilheyrandi glundroða á vinstri vængnum.

En nú dafnar Samfylkingin eins og púkinn á fjósbitanum. Mælist ítrekað með aðeins minna fylgi en Íhaldið og langt yfir því sem hún fékk í alþingiskosingum í vor (26,8%).

Ég er ekki viss um að Geir H. Haarde og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir fái margar blaðsíður um sig þegar saga Sjálfstæðisflokksins í upphafi 21. aldar verður færð í letur.

Allavega ekki eins og horfir í dag...

Frá svíni til manns og frá manni til svíns og aftur frá svíni til manns...

Við - almennir borgarar á Íslandi lifum undarlega tíma.

Ferð jafnaðarkonunnar, friðarbaráttujaxlsins og umhverfissinnans Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur nú í dag með einkalúxusþotu á NATO fund í Búkarest (í dýrðlegri fylgd íhaldsins) rifjar upp þetta niðurlag úr þekktri skáldsögu:

"Ræða Napóleons var að venju stutt og markviss. Hann kvaðst líka fagna því að þessir tímar misskilnings væru nú liðnir hjá. Lengi vel hefðu gengið um það hviksögur, sem hann hefði ástæðu til að ætla að fjandsamlegur rógberi hefði komið á gang, að skoðanir hans og starfsbræðra hans miðuðu að því að kollvarpa þjóðfélaginu, jafnvel með byltingu. Þeim hefði verið borið á brýn að þeir ætluðu sér að vekja uppreisn meðal húsdýranna á nágrannabæjunum. Ekkert gæti verið fjær sanni! Eina ósk þeirra væri, nú eins og áður, að lifa í friði og eiga eðlileg viðskipti við nágrannana. Jörð sú sem hann hefði heiður að standa fyrir búi á, væri samvinnufyrirtæki. Afsalið sem væri í vörzlum sínum ættu svínin í sameiningu.

Hann kvaðst ekki trúa öðru en að þessar grunsemdir væru nú hjaðnaðar með öllu, en nú hefðu fyrir skömmu verið gerðar nokkrar breytinar á heimilisháttum á bænum, og mundu þær verða til þess að vekja á honum enn meira traust. Til þessa hefðu dýrin á bænum haft þann hálfhjákátlega sið að nefna hvert annað "félaga". Þetta muni nú verða lagt niður. Annar einkennilegur siður, sem enginn vissi hvernig væri til kominn, hefði verið viðhafður á bænum, sem sé að ganga hvern sunnudagsmorgun í skrúðgöngu fram hjá galtarhauskúpu sem hefði verið negld á staur í garðinum. Þessi siður yrði nú líka af tekinn, og væri þegar búið að grafa hauskúpuna í jörð. Gestir hans hefðu sjálfsagt tekið eftir græna fánanumsem blakti við hún á fánastönginni, og ef til vildi hefðu þeir líka veitt því athygli að hvíta merkið með horninu og hófunum hefði verið numið burt úr honum. Héðan í frá yrði fáninn aftur grænn og ekkert merki í honum. Hann kvaðst ekki hafa nema eina mótbáru fram að færa gegn hinni ágætu ræðu Pálma, sem annars hefið borið vott um innilegan velvildarhug góðs nágranna. Pálmi hefði alltaf nefnt jörðina Dýrabæ. Hann hefði að sjálfsögðu ekki getað vitað það - því að hann, Napóleon, tilkynnti það nú í fyrsta skipti - að nafnið Dýrabær væri afnumið. Framvegis yrði jörðin nefnd Miklibær, en það væri hið rétta og forna nafn hennar að því er hann vissi bezt.

Herrar mínir, sagði Napóleon að lokum. Ég bið ykkur að taka með mér undir sömu heillaóskina sem áður, en í annarri mynd: Skál! Skál fyrir Miklabæ! Megi Mikilbær dafna!

Aftur var lostið upp húrrahrópum, jafnhjartanlegum og áður, og drukkið var til botns úr kollunum. En á meðan dýrin fyrir utan horfðu á það sem fram fór inni fyrir, fanst þeim eitthvað merkilegt vera að gerast. Hvaða breyting var orðin á svínunum í framan? Skjóna leit gömlum og sljóum augunum frá einu andlitinu til annars. Á sumum þeirra voru fimm hökur, öðrum fjórar og enn öðrum þrjár. En hvað var það sem virtist vera að ganga úr skorðum og breytast? Þegar húrrahrópunum var lokið tók samkundan aftur til við spilin og hélt áfram þar sem frá var horfið, en dýrin læddust burt hljóðlega.

En þau höfðu ekki fyrr gengið tuttugu metra en þau snarstönzuðu. Þau heyrðu allt í einu einhvern ógang og háreysti inni í íbúðarhúsinu. Dýrin hröðuðu sér aftur að glugganum og gægðust inn um hann. Já, á því var enginn vafi að allt var að fara þarna í háarifrildi. Þeir æptu, börðu í borðið, litu hver annan illu auga og deildu hatramlega. Ástæðan virtist vera sú að Napóleon og Pálmi höfðu báðir samtímis spilað út spaðaási.

Tólf raddir öskruðu af reiði, og þær voru allar saman eins. Nú var ekki lengur neinn vafi á því hvaða breytingum svínin höfðu tekið í framan. Dýrin fyrir utan gluggann horfðu frá svíni til manns og frá manni til svíns og aftur frá svíni til manns. En þau gátu með engu móti greint á milli hver var hvað".

Niðurlag bókarinnar Dýrabær eftir George Orwell. Íslenzk þýðing eftir Jón Sigurðsson frá Kaldaðarnesi. Hið íslenska bókmenntafélag, Reykjavík 1985.

"..og erum ekki einu sinni í ESB"

Tilvitnun dagsins er í DV. Blaðið er með flotta grein þar Baldur Guðmundsson blaðamaður fékk að sitja í með Sturlu Jónssyni bílstjóra á stóra mótmælarúntinum í gær. Sturla segir:

"Samgönguráðherra [Kristján Möller, Samfylkingu] hringdi í mig á föstudaginn og svo aftur á laugardag. Hann sagðist skilja óánægju okkar en sagði að við yrðum að hlýða þeim í Brussel. Við búum ekkert í Brussel. Við búum á Íslandi og erum ekki einu sinni í Evrópusambandinu."

Þessi ummæli sýna í hnotskurn þann fádæma ræfildóm og aumingjaskap sem sumir íslenskir stjórnmálamenn hafa til að bera þegar valdið í Brussel er annars vegar. Þessi þrælsótti er sérlega áberandi í sósíaldemókrataflokkunum tveimur sem nú eru við völd - Sjálfstæðisflokki og Samfylkingu.

Ríkisstjórnin ætti að gera sér grein fyrir því að mótmæli bílstjóranna er brennheit og baneitruð kartafla inn í ástand þjóðmála nú. Þessir menn eru töffarar, hertir í atvinnulífinu. Einyrkjar sem láta ekki bjóða sér hvað sem er. Þeir eru von almúgans í þessu landi.

Ég hef mjög mikla samúð með atvinnubílstjórunum. Þeirra barátta er réttmæt.

En í staðinn fyrir að koma til móts við bílstjórana - þó ekki væri nema til dæmis að byrja á að bjóða þeim til fundar og tala við þá - þá flýr parið sem stjórnar landinu með einkaþotu til Rúmeníu!

Fyrir þau sem ekki vita:

Rúmenía er land blóðsugunnar Drakúla.

Rúmenía er líka land herra og frú Sjáseskú.

Þau lögðu líka fljúgandi á flótta á sínum tíma...

Fáránlegasta aprílgabbið var satt??!!

Fréttin í dag um leiguflug formanna ríkisstjórnarflokkanna með embættisfólki og handvöldum blaðamönnum var svo lygileg að ég átti bágt með að trúa henni.

En þetta er víst rétt.

Enn eina ferðina fremja þau Geir og Ingibjörg svo slæma "blöndera" að maður grettir sig ósjálfrátt og lokar augunum við að sjá þetta. Ég á reyndar hálf erfitt með að trúa þessu enn þá. En Pétur Gunnarson segir í athugasemdum við þessa frétt á Eyjunni að þetta sé EKKI aprílgabb. Maður hlýtur að treysta því.

Úff.

Þetta er ekki einungis meiriháttar klúður fyrir stjórnmálamennina og ráðuneytisfólkið, heldur líka fyrir þá fjölmiðla sem hafa þekkst boðið um að vera með. Hlutverk fjölmiðla er meðal annars að halda gagnrýnum sjónum á stjórnvöldum á hverjum tíma.

Nokkar spurningar koma í hugann:

1. Sáu fréttastjórar viðkomandi fjölmiðla ekkert athugavert við það að forkólfar ríkisstjórnarinnar væru að leigja stóra þotu til að láta skutla sér á NATO fund (ég meina, - bara út frá umhverfissjónarmiðum, kreppuástandi í þjóðfélaginu og fleiru)?

2. Hringdu engar aðvörunarbjöllur varðandi það að stjórnmálamenn væru að bjóða fjölmiðlafólki með sér í svona lúksusflugferð?

3. Hvað með það sem kallað er heilindi (integrity) frétta- og blaðamanna? Hvernig getum við treyst því að þessir fjölmiðlar flytji okkur raunsannar fréttir af atburðum þegar fréttamenn þeirra ferðast frítt á milli í lystisemdum ásamt þeim stjórnmálamönnum sem eru í aðalhlutverki í væntanlegum fréttaflutningi? Í boði ráðherranna.

Þetta er í raun svo galið að ég verð að segja aftur - ég á erfitt með að trúa þessu...

Er eintómt samansafn af vitleysingum að stjórna þessu landi?

Farvel Fagra Ísland?

Ef þessi frétt er ekki hreinlega aprílgabb þá vakna spurningar.

Hér eru nokkrar:

1. Hvað varð um allar ræður Samfylkingarinnar um gróðurhúsaáhrif og Fagra Ísland?

2. Hvaða blaðamenn fá að fara með, og hvernig voru þeir valdir?

3. Borga fjölmiðlar þeirra fullu verði, eða bjóða Geir og Ingibjörg (les: ríkið)?

Annars hefði ég nú haldið að Samfylkingin í sínum pólitíska rétttrúnaði ferðaðist helst með Amish Airlines, ekki síst svona miðað við allar kosningayfirlýsingarnar um Fagra Ísland.