29. maí 2008

Þetta var merkilegur dagur.

Mikill jarðskjálfti reið yfir klukkan kortér í fjögur síðdegis. Það er alltaf jafn óhugnanlegt þegar svona gerist, sérstaklega á meðan beðið er frétta af því hvar skjálftinn átti upptök sín, hvort eitthvað tjón hafi orðið og síðast en alls ekki síst hvort einhverjir hafi slasast.

Skjálftinn var mjög greinilegur hér við Austurvöll. Allt nötraði og skalf. Skrifstofan mín er beint fyrir ofan Kaffi París. Glugginn var opinn og ég heyrði skvaldrið í gestunum sem sátu við borðin í sólskininu fyrir neðan. Þögn sló á mannskapinn þegar skjálftinn reið yfir. Þegar hann var búinn þá klappaði fólkið. Ég hringdi strax heim til að athuga hvort allt væri í lagi. Sem það og var. Akranes er hvorki á jarðskjálfta- né eldfjallasvæði.

Stundarfjórðung eftir skjálftann hófst svo utandagskrárumræða í þinginu um álit mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna og viðbrögð ríkisstjórnarinnar við því. Guðjón Arnar formaður Frjálslynda flokksins var málshefjandi og Einar Kristinn Guðfinnsson sjávarútvegsráðherra til andsvara.

Það voru mikil vonbrigði að heyra hvað ríkisstjórnin ætlar að gera. Skipuð er nefnd hliðhollra lögspekinga til að fara yfir kvótakerfið! Þau hafa haft nær hálft ár til að ákveða hvernig bregðast skuli við úrskurðinum og þetta er niðurstaðan. Hvers vegna í dauðanum var ekki svona vinnuhópur skipaður með fulltrúum úr öllum flokkum þegar álitið lá fyrir í janúar síðastliðinn? Sá hópur hefði getað verið búinn að skila af sér núna.

Þetta er alveg makalaust og ég skil vel að Grétar Mar Jónsson félagi minn skuli hafa orðið reiður við að heyra ræðu sjávarútvegsráðherra. Þetta er lítilsvirðing við bæði þjóð og þing. Orð Grétars endurspegluðu þá miklu reiði sem ég veit að nú ríkir meðal fólks í sjávarbyggðum þessa lands. Sjálfstæðisflokkur og Samfylking svíkja kjósendur sem trúðu því að þessir flokkar virtu réttindi þegnanna í þessu landi. Ríkisstjórnin á eftir að bíta úr nálinni með þetta.

Strax að lokinni þessari þingumræðu fórum við Grétar Mar og keyrðum austur fyrir fjall til að kynna okkur stöðu mála af eigin raun. Við fórum til Hveragerðis, á Selfoss og niður á Eyrarbakka. Skoðuðum okkur um, ræddum við fólk og hlustuðum á fréttamenn Ríkisútvarpsins draga upp sífellt skýrari mynd af því sem gerst hafði. Þau stóðu sig frábærlega í því að miðla upplýsingum, og eiga eflaust mikinn þátt í því að þrátt fyrir allt héldu allir ró sinni og yfirvegun í miklu óvissuástandi.

Vissulega leit þetta illa út, en var þó ekki eins slæmt og við óttuðumst miðað við styrk skjálftans og fyrstu fréttir af honum. Hugurinn er hjá þeim sem eiga um sárt að binda eftir þessar ömurlegu náttúruhamfarir.

Vonandi er þetta búið.

Þetta var dagurinn þegar ég varð 44 ára.