Frammi fyrir honum einum

Þar sem ég sit hér við gluggann og horfi yfir Austurvöll og sé það sem þið sjáið á myndinni hér fyrir ofan; - nýkominn af fundi úti í bæ og við mér blasir andlátsfregn biskupsins okkar, þá verður mér eiginlega orða vant.

Mig langar til að vitna í þennan texta:

"Alþingishúsið og Dómkirkjan standa hlið við hlið í hjarta gömlu Reykjavíkur og renna nálega sjálfkrafa saman í eina mynd, þótt ólik séu um yfirbragð. Tvennt er þeim ætlað og skilin glögg þar í milli. En þau standa á einum grunni. Mér er sagt að vísu, að Dómkirkjan standi á klöpp, eða kór hennar, Alþingishúsið á möl. Í dýpri skilningi þurfa bæði sömu undirstöðu, sama grunn, djúpt undir öllu yfirborði. Og það er einmitt sá grunnur, sem vér þreifum eftir að upphafi þinghalds, þegar vér göngum fyrir altari Dómkirkjunnar og nemum þar staðar litla stund. Vér göngum hér inn, nokkrir einstaklingar, hver með sín einkamál og ýmislegan lífsvanda, sem hver á fyrir sig. Vér komum hér saman með þær kvaðir og skyldur, sem vér höfum tekist á herðar sem fulltrúar þjóðarheildarinnar og hver og einn vill greiða af höndum eftir besta megni.

Vér leitum að undirstöðu, hinstu fótfestu, öruggum, ósviknum grunni. Það gerum vér, allir menn, þegar vér finnum til ábyrgðar og játumst ábyrgð, finnum til þeirrar vegsemdar og vanda, sem fylgir því að vera maður.

Altari heilagrar kirkju er tákn: Það merkir bjarg þess máttar, sem ber uppi alla tilveru. Það merkir veldisstól almættisins og hásæti kærleikans. Það táknar fótskör hinnar eilífu, heilögu hátignar, sem lýtur ofan alla leið til þín til þess að blessa þig. Fyrir altari Guðs ertu einn, frammi fyrir honum einum".

Upphafsorð ræðu Dr. Sigurbjarnar Einarrsonar biskups við setningu Alþingis í Dómkirkjunni í Reykjavík árið 1959.