Ragnarakaræða Ólafs Ragnars

Það fór hálfgerð ónotakennd um mig þegar orðið "fæðuöryggi" glumdi hátt fyrr í dag frá gylltum Súlnasal Bændahallarinnar við Hagatorg í Reykjavík.

Skildi ég skilaboðin rétt þá er það eitt helsta forgangsverkefni íslensku þjóðarinnar nú að hún viðurkenni í reynd mikilvægi þess að íslenskur landbúnaður verði á hverjum tíma til þess fallinn að brauðfæða þjóðina.

Annars eigum við á hættu að falla úr hor.

Einhvern veginn var undirliggjandi í þessu öllu að ef ekki eigi svona illa að fara fyrir þjóðinni, - þá sé henni best að gangast undir "góða" búvörsamninga við bændur. Þá sé framtíðin tryggð.

Forseti lýðveldisins hélt ræðu við setningu búnaðarþings og hún var greinilega á einhverjum svona samningsnótum. "Sáttmáli um fæðuöryggi Íslendinga" er yfirskrift ræðuhandritsins. Lesið hana endilega, þetta er mikil lexía í dómsdagsspám. Mér varð ekki um sel þegar ég renndi yfir þetta. Mér sýnist að formaður Bændasamtakanna hafi talað á svipuðum nótum og forseti lýðveldisins. Kannski fluttu báðir sömu ræðuna?

Þessi ræðuhöld hljóma bara nokkrum dögum eftir að Norðmenn opna frægeymsluna miklu á Svalbarða.

Eru Ragnarök í nánd? Eru himnarnir að hrynja ofan í hausana á okkur?

Hver veit?

Reyndar fór ég nú að hugsa sem svo að ef einhver meiriháttar óáran skellur á úti í heimi, svo sem stórstyrjaldir, þá verði þess kannski skammt að bíða að dragi mjög úr flutningi á eldsneyti hingað til lands. Sennilega einnig varahlutum, tækjum og tólum. Íslenskur landbúnaður er einn sá tæknivæddasti í heiminum í dag. Hér höfum við djöflast um á traktorum lengur en elstu menn muna. Án véla og olíu gætu menn ekki einu sinni heyjað í skepnurnar. Að minnsta kosti ekki að því marki að dygði til að forða okkur frá stórkostlegum afföllum á búfé fyrsta veturinn ef virkilega illa færi.

Ef tryggja á matvælaöryggi á þessum forsendum þá legg ég til að byrjað verði á því að ganga svo til verks að ávallt séu til í landinu miklar birgðir af olíuvörum, og stórir lagerar af varahlutum og öllum öðrum tæknilegum aðföngum sem þarf í dag til að reka venjulegt íslenskt bú.

Forsetinn vitnaði í spár um að heimsmarkaðsverð á matvöru eigi eftir að tvöfaldast á næstunni. Hann gat upplýst þjóðina um að Kínverjar (og þar eru margir munnar að metta) hafi leitað eftir því að kaupa íslenskar landbúnaðarafurðir og kannski þeir muni bjóða bændum betur en íslenskir skattborgarar og neytendur gera í dag!

"Og hvað gera bændur þá?", spurði forseti í ræðu sinni.

Hann lét okkur um að velta svarinu í hugum okkar. Er ég einn um að skilja þetta með þeim hætti að hér hafi forsetinn verið að segja að ef við á Íslandi erum ekki reiðubúin að borga það sem upp er sett fyrir íslenskar landbúnaðarafurðir þá geti hæglega farið svo að mjólkin verði seld úr höndunum á börnunum okkar - alla leið til Kína?

Kínverjar bjóði betur - éti okkur út á gaddinn - við getum étið það sem úti frýs...??!

?